Einde van de kiné

4 oktober 2025

Vandaag zou ik blij moeten zijn, maar het is eerder een lastig dagje, een dag van verwerking.

Mijn kinesiste gaf deze ochtend aan dat ze mij niet veel meer kan helpen, dat ik mijn "Napoleonarm" goed heb weggewerkt. Ik ben fysiek terug prima in orde en kom er wel als ik thuis yoga blijf doen.

Eventjes was ik blij om dit hoofdstuk te kunnen afsluiten.

Lang duurde het echter niet. Thuis kwam het besef van er alleen voor te staan extra hard binnen.

Geen schouder meer om dit blije nieuws trots aan te vertellen. Niemand om bij thuiskomst aan te vertellen dat mijn kiné niet meer nodig is. Ik kan het aan de kinderen vertellen, maar dat is niet hetzelfde. Dit voelt zo eenzaam.

Juist op deze dag komen onze foto's aan de beurt om te verdelen. Hier zaten ook foto's bij van de geboortes van onze kinderen. Foto's waarop ik borstvoeding geef.

Ja lap, daar gaan we dus weer ... de tranen vloeien rijkelijk.

Ik laat ze komen en trek me eraan op dat het er allemaal nog eens mag uitkomen zodat er nadien weer betere momenten kunnen komen.

Toch lukt het me niet zo goed als ik zou willen. De gedachte aan mijn werk komt erbij en dit helpt niet echt. Eind september kreeg ik te horen dat de minister de subsidies voor MOS duurzame scholen stopt op het einde van dit schooljaar en dat ik dus zonder werk zal zitten.

Weeral zoveel emoties bij elkaar. Het wordt te veel!

TROP is TROP, het mag gaan stoppen!

Wanneer mijn tranen eruit zijn, komt er inspiratie in de plaats. Ik neem mijn schriftje en begin te schrijven.

Mezelf graag zien

mezelf graag zien

is komen in het nu

en het verleden loslaten

is voelen wie ik wil zijn

aan de slag gaan met mijn waarden

waar krijg ik energie van

waar word ik vrolijk van

is mijn talenten inzetten

en aan de slag met wat ik belangrijk vind

wat ik wil overhouden van wat ik geleerd heb van de buitenwereld

en wat ik wil loslaten

is leven in flow

vanuit mijn buikgevoel