Ik sta op het podium

23 oktober 2025

Met knikkende knieën sta ik vandaag op het podium tijdens het congres van de Sociale InnovatieFabriek en lees ik voor uit mijn dagboek:

Hoeveel shit kan een mens dragen? Dat vraag ik mij sinds enkele maanden af.

Voor mij was deze zomer een emotionele rollercoaster van jewelste, geen golf waar je op kan leren surfen, maar een tsunami om U tegen te zeggen.

Graag neem ik jullie mee in mijn verhaal van hoop en het overleven van mijn tsunami.

Midden juni 2025

Ondanks dat ik juist de beslissing had genomen om te scheiden, raapte ik toch al mijn moed bij elkaar om advies te vragen aan mijn huisarts. Maar wat er toen volgde, hadden we geen van ons beiden verwacht.

Op één seconde en met één zin viel mijn leven stil: “Sorry mevrouw, maar op de mammografie kunnen we al zien dat het kwaadaardig is, ik ga een biopsie moeten nemen.”

Van de ene dag op de andere zat ik thuis, voorlopig had ik gedaan met werken … Een diepe ademhaling af en toe lukte me nog net, al de andere rest van wat ik me eigen had gemaakt rond ontspannen en positieve psychologie ... WEG ... even gewist uit mijn geheugen ...

Mijn verhaal … mijn verhaal is een verhaal van GAAN.

Meegaan in de ratrace of gaan voor mijn droom.

Gaan van tegenslagen naar kansen,

van spanning naar ontspanning,

van over mijn grenzen laten gaan naar in mijn kracht gaan staan,

gaan van een hobby in bijberoep naar een onderneming.

9 september

Regelmatig sta ik terug in mijn kracht, maar tussendoor overheersen de gedachten in mijn hoofd …

Al wandelend door mijn tuin denk ik na over wat ik kan betekenen, over hoe ik mijn passie voor de natuur en mijn ervaringen met hangmatyoga kan combineren.  

Ik hang mijn yogadoek op tussen de bomen en ga erin zitten ...

Ik voel me gedragen, veilig en geborgen. Ik adem diep in en uit en sluit mijn ogen.

Ik visualiseer dat ik terug jongeren help om in hun kracht te gaan staan. Te durven ontdekken wie ze willen zijn en hoe ze hun leven willen aanpakken. Ik zie hen openbloeien en tot rust komen wanneer ze hier in de tuin in hun yogadoek zitten. Ze reflecteren, ze schrijven, ze leren zichzelf kennen en gaan in hun kracht staan.

14 september

Twijfels in mijn hoofd, steeds maar weer zit ik bij mijn gedachten.

Alleen … , het gevoel er alleen voor te staan, verlamt me!

Alleen als ouder, alleen als ondernemer, alleen met mezelf.

Het klinkt zo groots. Het voelt als teveel.

Het brengt mij in mijn hoofd, de plek waar ik op dit moment liever niet ben!

Mijn hoofd draait door. Waar zit die pauzeknop?

Het knopje om een verdieping lager te zakken tot recht in mijn hart?

Ik wil voelen, gewoon weten wat ik nodig heb, zonder al die twijfels!

Zonder elke keer terug omhoog te schieten in mijn hoofd.

Ik wil kunnen voelen dat die twijfels bij mijn oude IK horen ...

Mijn verhaal… mijn verhaal is een verhaal van GAAN.

Gaan van onmacht naar kracht,

gaan van twijfelen naar weten,

van weten naar durven voelen,

gaan van controle naar rust,

van uitstelgedrag naar geloven in mezelf

25 september

Mijn diensthoofd belt mij thuis op ...

Opnieuw staat mijn leven weer eventjes stil door één zin: “Elke, ik heb niet zo’n goed nieuws, de minister heeft beslist om de subsidies voor MOS duurzame scholen te stoppen op het einde van dit schooljaar.”

Hoeveel kan een mens nog dragen? Hoe rekbaar kan een rekker zijn? …

En toch … en toch voel ik ook een bepaalde rust, een perspectief ... Krijg ik opnieuw een signaal om voor mijn droom te gaan? Om echt mezelf te zijn en te durven springen?

Ik maak een klik in mijn hoofd en neem contact op met UNIZO om mee naar mijn businessplan te kijken.

Ik ga in mijn kracht staan en kies om mijn talenten en bakken levenservaring nog meer in te gaan zetten voor jongeren.

Ik weet nog niet helemaal hoe, maar ik kies om te vertrouwen op het proces én op mijn veerkracht die de tsunami heeft overleeft.

Elke Hermans, 23 oktober 2025