Een Napoleonarm anno 2025

Maandag 21 juli 2025

Ik voel me gevangen en te afhankelijk. Ik geraak niet in slaap, mijn hoofd draait weer op volle toeren en het is al na half één. Ik voel dat er een klaagmomentje aankomt, maar laat het even toe. Ik heb het nodig en hier in mijn bed val ik er toch niemand mee lastig.

Ik wil geen hulp vragen

Voor het minste geringste moet ik hulp vragen, ik HAAT het!

Niets mogen heffen of nergens aan mogen trekken, is niks voor mij. Zelfs de Britta-kan met water opheffen weegt al te zwaar.

De draadjes zijn eruit, maar toch doen mijn arm en oksel nog steeds pijn. Mijn arm krijg ik niet meer helemaal omhoog. Sinds de operatie heb ik het hartenkussentje van Think Pink letterlijk met plezier omarmt. Dit helpt echt, maar de pijn zorgt er ook voor dat ik mijn arm zo min mogelijk gebruik.

Ja lap, ik zit met een beruchte Napoleonarm. Gewoon doen en er normaal mee bewegen, zeggen ze dan. Awel, het LUKT ME NIET!

Ik wil terug oefeningen kunnen doen in mijn yogadoek. Zelfs er gewoon gaan inzitten, lukt me niet. Ik hang er schots en scheef in, want ik mag en kan me niet optrekken om goed te gaan zitten. Hopelijk gaat de kinesist kunnen helpen.

Mijn lichaam gaat in het rood

Mijn rug voelt vermoeid, ik snak naar een massage, maar ik kan nog niet op mijn buik gaan liggen.

Ook een stevige knuffel zit er niet in, want ik hou nog wat afstand en ben vooral voorzichtig dat ik niet te hard knijp. En lap, de eerste vapeurs beginnen precies ook al hun kop op te steken.

Mijn lichaam snakt naar zachtheid en warmte, maar het voelt alleen maar pijn en verdriet. Mijn reactieknop staat in de “pas op” modus en ik voel steken, harde steken in mijn borst die er niet meer is. Recht in mijn hart.

Mijn lichaam geeft nu heel snel en fysiek mijn grenzen aan. Stekende pijn als ik mij opboei of in een emotie zit, een scheut als ik fysiek over mijn grens ga en dit meerdere keren per dag. Ik voel mij machteloos en dit vind ik echt niet leuk.